Geçmiş zaman içinde Anadolu’da bir köyde her derde deva olduğu bilinen bir türbe ve türbenin yanı başında da bir tekke vardı. Öksüz ve yetim olan Halil bu tekkede büyümüştü. Hocası yörede çok değerli bir zat olarak bilinirdi. Ne de olsa türbe de yatan evliyanın oğluydu. O da ermiş olmalıydı. Halil’i kendi öz çocuğu gibi büyütmüştü Hoca. Ona bütün dini bilgileri öğretmişti. Hocası yaşlandığını ve öleceğini anladığında oğlu kadar çok sevdiği Halil’e artık tekkeden ayrılma zamanının geldiğini söyledi. Halil gitmeli ve kendine yeni bir hayat kurmalıydı. Öğrendiği ilmi başka diyarlara taşımalıydı. Halil’i ziyadesiyle üzdü bu haber.
Hocası Halil’e bir eşek ve bir heybe dolusu altın verdi. Halil hocasından ayrılmak istemiyordu ama ayrılmak zorunda olduğunu anlıyordu. Türbe de son kez dua ettikten sonra Hocasının elini öptü ve eşeğine binip türbe ve tekkeden uzaklaştı. Nereye gideceğini bilmiyordu. Dağlar, tepeler ve köyler aştı. Hiçbir köyde karar kılamadı. Ama yorulmuştu sonunda. Yoluna çıkan ilk köyde yerleşmeyi kararlaştırdı. Uzaktan gördüğü bir köye yaklaşırken, eşeğinin bacaklarının titrediğini ve ağzından köpükler çıktığını fark etti. Eşek birden bire çökmüştü. Ne yaptıysa eşeğini iyi edemedi ve eşek öldü. Eşeği öldüğü yere gömdükten sonra başladı ağlamaya. Hocasının hediyesini yitirmişti. Aslında ölen eşekten çok türbe ve tekkeden ayrıldığına ağlıyordu aslında.
Köylüler ağlayan Halil’in sesini duydular ve Halil’in başına toplandılar. Hiçbirisi Halil’e neden ağladığını soramıyordu. En sonunda köyün büyüklerinden birisi Halil’e neden ağladığını sordu. Halil cevap vermeden önce uzun uzun düşündü. Eğer ölen eşeği için ağladığını söylese tüm köylüler onunla dalga geçeceklerdi. Bu köye yerleşme ihtimali de ortadan kalkmış olacaktı. En doğrusu bu köyde saygınlık kazanmaktı. Halil’in aklına sinsi bir plan geldi. Kendisine neden ağladığını soran köylülere mezarda gömülü olan zatın babası olduğunu ve babasının çok ama çok değerli bir insan olduğunu söyledi. Bunu duyan köylüler Halil’in derdine ortak oldular. Halil’i evlerinde misafir ettiler. Halil gördüğü ilginin karşısında büyülenmiş gibiydi. Babasını övdükçe övdü, övdükçe övdü. Öyle ki köylüler babasının ermiş bir zat olduğuna ve köylerinde böylesi değerli bir şahsın mezarının olduğu için şanslı olduklarına inandılar. Halil hocasından öğrendiği bütün dini bilgileri birer birer sundu köylülere. Sonunda köylüler Halil’in köyden gitmemesini ve hoca olarak kalmasını istediler. Halil bu teklifi geri çevirmedi.
Köylüler Halil’in eşeğini gömdüğü yeri bir kabre çevirdiler ve yanı başına Halil’e ev yaptılar. Halil gösterilen hürmetten oldukça memnundu. Halil’in mezarda yatan babasının evliya olduğu kulaktan kulağa ve sonra diyardan diyara yayıldı. Köyün kadınları dilek dilemeye, dertlerine çare bulmaya geldiler. Halil bozuntuya vermiyordu. Vicdan azabı çekiyor olsa da gösterilen ilgiden memnundu. Gel zaman git zaman eşeğin mezarı bir türbeye dönüştü. Ünü diyar diyar gezmeye başladı. Öyle ki yaşlı ve hasta hocasının kulağına kadar ulaştı. Hocası belki bir derman bulurum umuduyla düştü yollara.
Hoca türbeye vardığında karşısında Halil’i gördü. Şaşırmış ve duygulanmıştı. Halil hocasını gördüğünde ise eline eteğine kapandı. Hocası merak içinde ne olduğunu sordu. Halil gözyaşları ve pişmanlık içinde olanları anlattı ve af diledi hocasından. Hocasına tüm gerçekleri söyleyeceğini ve bu oyuna bir son vereceğini söyledi. Hocası ise Halil`in kulağına eğildi ve;
- ‘’ Oğlum sakın çaktırma, benim türbede yatanda senin türbede yatanın anasıydı.’’ dedi.
Hikaye 222 kez okundu
Hikaye Ahmet Maranki tarafından 25/05/2009 - 15:53:15 tarihinde eklendi
