Bir gün hayatımdan ördürürcesine çıkacaksın.ve ben seni hep son günkü halinle hatırlayacağım.seni en güzel halin neydi diye düşünüyorum. Ve içimden bir ses yıllar öncesine götürüyor beni ... seni tanıdığımda daha 17 yaşımdaydım yıllar sonra umduğum sevgiyi bulunca anlamıştım ki; yalanmış herşey...o kadar çok sevdim ki ve bu aşk yıllar boyu sürdü ama ne yazıkki karşılıksızmış.4 sene boyunca bekledim sana kavuşmanın hayaliyle yaşadım ben.Her gece hayaller kurardım. Kurduğum hayallerde bile benim olmazdın Seninle birlikte hayallerimi de kaybettim ben.o kadar çok seviyordum ki gözüm hiç bir şeyi görmüyordu. bu ilişkiyi benim zorumla yıllarca sürdüğünü anca anladım.onunda beni sevidiğine inanıyodum.yurtdışında yaşadığı için senede bir kaç kez görebiliyordum ama ben onu kendi dünyamda o kadar çok büyütmüşüm ki onun gerçek yüzünle karşılaştığım zaman kendime acıdım.evet bir şeyi çok istediğin zaman önüne ne engel çıkarsa çıksın oluyor ama sonu hüsran... nişanlandık yaz tatillerinde yanıma geldiğinde beraber vakit geçirmek ,onunla gezmek,onunla nefes almak yetiyordu bana.geri döndüğünde onu bulmak onunla konuşmak çok zor oluyordu.ama ben sabırla,umutla bekliyordum..ve bir gün anladım ki en kötü gününde yanında olamıyorsa,başını omzuna yaslayıp ağlayacak kimsenin olmadığını farkedince bitirmeye karar verdim.bu çok zordu hatta bu kararı verdikten sonra canıma bile kıydım ama bu hiçbirşeyi haketmiyordu.4 gün hastanede yattıktan sonra beni görmeye bile görmedi ailesi gelmişti ama hiç bir zaman benim yanımda olmadı.1 ay sonra benim yanıma geldi konuşmak istediğini söyledi ben ne olursa olsun ona dönmeyecektim ama kalbim öyle söylemiyordu. onu karşımda görünce herşeyi başa sardım.aama korkuyordum onsuz da yaşayamayacağımı biliyordum.beni almaya gelmişti.ve ben arkama bile bakmadan gittim onunla.evlendik ve evliliğimiz 4 ay sürdü.onun yaşantısı görünce benim tanıdığım insan değildi.gerçi ben onu hiç tanımamışım o benim dünyamda güzeldi.. evlendikten 1 ay sonra eve gelmemeye başladı.sorduğumda işinin olduğunu,biraz sabır etmemi istiyordu.ne için sabır edecektim ki... daha çok yalnızdım ailem ,arkadaşlarım hiç kimsem yoktu.dört duvar arasında insan ne kadar yaşayabilirdi ki...ben 4 ay yaşabildim.ama onsuz.... benden,herkesten kaçıyordu.sabırla herşeyin düzelmesini bekledim ve bir gün kendimi hastanede buldum sinir krizi geçirmişim dil bilmiyorum kimseye birşey anlatamıyorum ve türkiye ye dönmeye karar verdim itiraz etmedi.ben onun için herkesi bırakıp sevgimin peşinden gittim.ve öğrendim ki hayatında birisi varmış sorduğumda 8 senelik bir ilişkisi olduğunu öğrendim ve bir kez daha yıkıldım bu kadarınıda haketmiyordum.ailesi beni havalanına getirdi ve uçağa binene kadar gözüm hep kapıdaydı belki bana dön derdi diye bekledim durdum...ama yokkkk ki döndükten sonra 2 sene kendimi toparlayana kadar tedavi gördüm ama hep bekliyordum ya bir gün gelirse diye boş bir hayaldi ama yapamıyordum .boşanma davam 3 sene sürdü ona da yanaşmadı.bitti ama çok zaman aldı onu hayatımdan çıkarmak şuan 27 yaşındayım ve bir bir senelik evliyim .ama herşey ilkinde güzel ve farklı .içimde ona karşı sevgi mi,nefret mi var bilmiyorum.ama şunu iyi biliyorum sorulacak bir hesabım var.madem beni sevmiyordu benimle 4 sene neden birlikte oldu neden benimle evlendi.bakıyorumda 10 senede hayatımda o kadar çok şey yaşadım ki hep hüzün,hep hüsran... onunda şuan 2 çocuğu varmış nasıl bir hayatı var neden benimle olmadı benim kadar onu kimse sevemezdi.ama o beni hiç sevmemişti. dünya o kadar ufak ki bir gün mutlaka karşıma çıkacak ve bu hayatımın hesabını ona sormak için sabırla bekliyorum