Sakarya kaynarca 01.04.1985 evın ortancası olarak dünyaya geldım.
O yıllarda babamın durumu iyi olmadıgı için ırakta çalıyordu annem bize ve diger iki kardeşime bakıyordu. Oyıllarda ailemızın durumu kötüydü ben 3 yaşıma gelmiştim oyıllarda annem taryalaya gittigi için bizi yengeme bırakıyordu mecburen bırakmaz olaydı keşke artık her şey benım için kötü baslayan hayat ılk kazını atmıstı bana ogun oynarken amcamın evının yanına gitmiştim orda yomurtanın yarısını bulup adem bagırmıştım gel demıştım gel degım zaman bana nelere mal olucanı anlamamıstım ve adem gelmışti cam kırıklarına taşla vuruyordu ve ordan fırlayan cam benım örüm yarısı hayatımı bu kadar alt tüs edecek gözümü almıstı benden istabula gitmış 3 amıleyat geçirmiştim geçirdigim amelayatlar başarısız olmuş sag gözmün %90 görme yetenegini kay betmişti ve 3 yaşında hayatın attıgı kazıkla baslamıstım artık birazda büyükdükten sonra evin damında kaşarken bogazıma geçen demir hayatın ikinçi kazıyıdıbu ama attıgı kazık hedefe ulaşmamıştı bense bundan fazla yara almadan kurtulmuştum ama şansız insan olarak dünyaya gelmıştım neyse 1992 yılında köyümzdekı ilk okulda basladım benım okulda başarılı biri degıldım aslında büyüklere küçüklere saygı hep ortaydı. Ama hep iyilen geçtim hep okulu okul yıllarında gecirdigim 3 kazam bisikletlen bisiklete 3 kişi binmiştik halamınoglu Sabri ve ben ben öne binmiştik evin ordan 100 metre gitmeden takla atmıştık benim içerlerim karışmıs halamınoglununda kafası yarılmıstı 13 dikişle kurtulmustu hayatın 3çü kazıgındanda kurtulmuştum yine oyıllarda 4dünçü kaza annemle evdeydık yazındı annem evde pataes dograrken benden batetes istemiş bense getirmedıgınden dolayı annem biçagı sallamış picaksa ayagıma gırmıs ve cıkmıştı ondanda kurtulmuştum hayat beni istemiyordu bense ona karşı direniyordum ondan sadece dikiş izleri kalmıştı ben neyapıştım ALLAH’ki bana böyle yapıyordu neyse günler aylar derken ben ilk okulu bitirmiştim 1997 yılında sonra kaynarcaya orta okula başlamıştım babam yurda yazdırmıştı orta okul erken bitmişti 6ay sonra okulu bırakmıştım ceza olarak süt işine sokmuslardı benı aslında okulu bırakırken elımdekı fırsatları bıraktıgımın farkında degildim. Küçük oldugum için bazı şeyleri kafam almamış cagilligimin yüzünden olmuştu her şey süt işine girdigim oyıllarda kücüktüm yine kammuyonumuz vardı ondan sütçülük yapuyordum sütleri kaldıramıyordum agırdılar hep yera döküyordum aglıyodum ama kendı düşen aglamazdı kendı kendıme ettiştim artık başa gelen cekilirdiye süt işine devam etmiştim.1999 yılında babam bı bakkal kiralamıştı cok sevinmiştik halbuki bu bızım hayatımızı yarısını dört duvar arasında kalacagını düşünemiştik neyse2000 yılına girmiştık 15 yaşına gelmıştim
Oyıllarda gözüm rahatsızlanmıştı gözüm devamlı akıyordu ama kımse bakmyordu herkes kendı işinle ugrastıgı ailenın yani babamın ihmal bakmasından dolayı olmustu her şey tek suçlusu bence oydu yanı babamdı beklıyorlardıkı ileşir diye ne iyleşmesi artık güneşe cıkamıyordum gün geçtikçe dahada kötü oluyordu ve 15 gün sonra doktara gitmiştim doktor elindeki ışıgı gözüme tutyor bense bunu farketmıyordum artık %90 olan göz kaybı %100 olmuştu ve doktorun azgından cıkan her çümle basımdan aşşaga sanki kaynar su dökülüyor artık her şey için geç kalmıştık hayatın 3 yasında attıgı kazık tam girmişti bense gözümü tamamelen kaybetmiştım artık ben kör bı ınsandım yarım kalmıştım oyıllarda fazla aldırş etmemiştım sanki. büyümüş askerlık yılları gelmişti muayne olmaya gıttıgımde benı askerıye hastanesıne sevk etmişti askerıye hastanesıne gittigimde bana elime tutuşturdukları bır kagıt parcasında sag gözünün görmedıgınden dolayı askerlıge el verişli degil dıye yazıyordu hayatın 3 yaşında hayatın attıgı kazık 17 yıl sonra karşıma cıkmıştı ve ben askere gidemiştim herkes gıbı asker maceram olmadı bunun eksikligini yaşadım ama unutamadım eygidi hayat neleri aldın elımden hıç farkında degılsın neyse artık kendımı hep insanların içinde küçük gördüm ALLAH’hım neden ben diyordum neden ben kimse halimi anlamıyordu herkes yaşadıgını bilir. Neyse babam bıtane minübis almıstı hayatın 5ci kazasını yapmıştım arabaylan takla atmıştım araba hurda olmustu bense ufak yısrıklarla atlatmıstım babamdan işittigim lafları hiç unutamamdım ama haklıydı hep bize yavas git dıyordu bızde gençlıgın vecahıllıgın verdıgı hataya yenılmıstım bıran önze zamanın geçmesine beklıyordun bıran önce hersey unutulsa dıyordum gunler aylar yıllar gectı ve unutulmus bazen karsıma cıksada ama eskısı gıbı degıldı neyse günler aylar gecıyordu 2010 yılana gelmıstı artık 25 yasına gelmıstım bu 25 yıl içinde hiç bizaman mutlu olmamıstım ölmeyi cok istetım bırgün kasadan silahı alıp ölmek istedım kafama dayadım ama cekemedım ölmek istedım bu yaşıma kadar babama hiç karım olmamıştı belkı o silahı cekseydım belkı babam ve benım için en iyisi olacaktı ama başaramadım olmadı hayat işte bazen istedıklerını vermiyor bana vermedıgı gıbı benı anlamadılar ve anlayamazdılarda benı benı gibi olanlar anlardı ama her zaman ezik kaldım hiç bizaman başarılı olmadım bu hayatta bu dünyaya gelmek istermıydın deselerdı asla gelmek istemezdım cünkü benım yaşadıklarımı bi ben bilirim bide ALLAH bilir oyüzden her zaman aynanın sizi gösterdigi tarafdan bakmayın göstermedıgı yerden bakın göstermedıgı taraf benım karşıdakını yargılarken bıle onun tarafından bakın hayata acaba sizin dedıgınız gıbımı.herşey benim hayatım aslında bu bır bucuk safa dıgerlerın anlatsam ne saflalar nede zaman yeter

ZALIM HAYAT HEP BÖYLEMİ OLACAK